Villa Savoye, Le Corbusier 1928-31
‘une machine à habiter’


'une paysage à habiter'


  • mogelijke oplossingen:

  • uitbreiding op tuinniveau

  • uitbreiding op woonniveau

  • creëren van ‘woonlandschap’

  • introduceren van verschillende kleine niveauverschillen (extra leefruimte)

  • optimaliseren van daglichttoetreding (hoge leefruimte)

  • versterken contact met tuin


lange zichtlijnen versus daglichttoetreding

 

U N E  P A Y S A G E  À  H A B I T E R

‘Une paysage à habiter’ of vertaald een ‘landschap om in te wonen’ is het leidend ruimtelijk principe van het ontwerp.

Om de belangrijke relatie tussen de woonkamer, keuken en de lager liggende tuin te herstellen introduceert het ontwerp een “woonlandschap” met geleidelijke overgangen tussen de woning en de tuin. Geen intermediair maar een element dat verbind.

Door de geleidelijke overgangen blijven de zichtrelaties tussen de afzonderlijke woonfuncties intact waardoor de optimale ruimtelijke beleving en interactie tussen de ruimten gewaarborgd blijven.


het ‘woonlandschap’ als plattegrond


dwalen door het ‘woonlandschap’